ÇOCUKCA BİR ŞİİR

665

 

 

Peki gerçekte nasıldı bu hikaye?

 

Günlerden bir gündü…

Doğdu bir çocuk,  bir çocuğun eline,

Hani büyükler, hani gerçek anne?

Hani merhamet?

Peki,  Tanrı nerde?

 

Orada,  tabi ki orada,

Dur hemen sinirlenme,

Olmasa ne çocuk olurdu, ne  anne,

Ne yazgı ne de hikaye…

 

Elinden geleni yaptı anne,

Süt, bez,

Çocuğun gazı olunca nane,

Anneanne, babaanne,

iş güç telaşe.

Elinden geleni yaptı anne…,

 

Çocuk aç, ama her şeye aç,

İlgi, şefkat, salıncak, süt,

Gülecen bir yüz,

Sanki mevsim güz,

Yok, değildi hiç biri umduğu gibi,

Hayali de  kırıldı kendi de…

 

Çocuk mahrum ama her şeyden,

İğneden iplikten,

Yalnız bol öfke, bir de gördükleri,

Zaman, hayal, beklenti,

Ayrı gitti hep yiyip içtikleri…

 

Çocuk erkenden yazmaya başladı,

 Sevmesini istediği ama vakti olmayan bir anne,

Hmmm dedi ve, istedi,

Tekrar, tekrar istedi, ağladı,

Kimse gelmedi,

Peki neredeydi?

 

Tekrar düşündü çocuk,

Vakti olsa gelirdi,

Demek ki zalimlerin elinde,

O zaman tek dayanağı benim,

Kurtarmalıyım onu,

Hele bir güçleneyim de…

 

Sonra şaşırdı çocuk,

Peki hem benim madem  tek seveni,

Neden başkasının yanında,

Ben açmışken kollarımı

Neden onun kucağında,

 

Bir bit yeniği var bu işte,

Aldatıldım,

Aptalca inandım ve  kandırıldım,

Lanet olsun hepinize,

Lanet olsun hepinize…

 

Mecburdu fakat  sevgiye,

O yüzden gömdü öfkesini içine,

Öfkesini gömünce,

 Kendi de kaçtı derine,

 

Aklına geldi bir gün aramak kendini,

Önce dağlar denizler bulutlar ülkeler

Sonra mevsimler, derken,

Zaman yitti gün bitti

Neden sonra bir iz buldu,

Boğazı ağrıdığında zorla çıkardığı

Öfkeyle karışık bir balgam içinde…

 

Tekrar tekrar tükürdü,

Bakamadı önce,

Sonra

Burada mıydın diye bağırdı içine,

Boşuna mı gittim Çin’e Maçin’e?

 

İçerdeki hala çocuk,

Hala korkak, hala öfkeli,

Çıkar mı dışarı, görünür mü?

İnansın, çıksın ve kendine yaklaşsın,

Mümkün mü?

 

Şimdi intikam zamanı dedi içerden,

Ben çok bekledim, biraz da siz bekleyin

Yaşamak nasılmış görün ben yokken,

Ve lütfen bahsetmeyin bana imandan dinden…

 

Dedi ki sonra,

İnat falan filan da,

İşin doğrusu ben de sıkılıyorum burada,

Çıkmak isterim istemesine de

Keşke, keşke becerebilsek ikimiz de,

Bir ilacı varmış duydum da hatta…

 

Çocuk beni dinle,

İkimiz de ağlarken yaklaştıracak bizi,

Nereye kadar ayrı gayrı?

Korkma hepimizin canı yandı,

 

 

 

Hadi ağlayalım ve bağışlayalım çare yok,

Ver elini çocuk,

Vermediğin el çok uzak,

Bir elimizle bizi tutarken

Diğeri kalem eli olsun ve şöyle yazsın:

“Bağışlayın ki yağmur yağsın,

Yağmurdadır kavuşmak …”

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s