ELLERİN

 

Ellerin vardı önce,

Sonra ellerin oldu,

Sana yabancı, kendinden olmayan

Sonra da ellerin oldun…

 

Ellerin varken önce, kendine dokunurdun ilkin

Sonra ellere

Başkalarının ellerine

Kendinden olmayana…

 

Başka ellere dokunabilmek için zannettin ellerini sonraları

Dokunamazsan ölürsün

Dokunmazlarsa soğursun…

 

Ellerin sızladı dokundukça

Ellerin üşüdü dokunulmayınca…

 

Ellerin gerçekten el olduğunu anladığında

Ve hiç el kalmayınca, ağladın hem de çok

Ağlayınca pek çok, ellerin yukarı kalktı

Ellerin yukardayken gözlerinin suyu değince yere

Eli veren dokundu bu kez eline

Ve ondan sonra hiç üşümedin

Ne sen ne de ellerin…

Faik Özdengül